spróbuję zajrzeć do swoich notatek....

Maria Piśko

Absolwentka PLSP w Jarosławiu. Studiowała w PWSSP

we Wrocławiu (obecnie ASP), w1978r uzyskała dyplom na

wydziale Studium Projektowania Form Ceramiki i Szkła.

Pracuje jako nauczyciel ceramiki, technik graficznych, podstaw

projektowania, wyrobów unikatowych w Zespole Szkół

Plastycznych w Jarosławiu. Uprawia grafikę, rysunek,

ceramikę i tkaninę.

Od 1999r. systematycznie uczestniczy w plenerach

ceramicznych w Nowym Wiśniczu, Zdunach k/Kalisza,

ostatnio na Uniwersytecie Śląskim w Cieszynie.

Należy do Związku Artystów Pedagogów Ceramiki

i Rzeźby.

Bierze udział we wszystkich wystawach zbiorowych tej grupy twórców.

Grupa wystawiała w: Nowym Wiśniczu, Bochni, Limanowej,

Zabierzowie, Rzeszowie, Opatówku koło Kalisza, Myślenicach,

Krakowie, Warszawie, Radomiu, Cieszynie itd.

W 2008 r. uczestniczy w wystawie „Inspirowani Biblią”

w galerii przy Farze w Jarosławiu.

Reprezentuje grupę w Warszawskich Spotkaniach

Ceramicznych w Warszawie od 2008r.

Prezentuje prace uczestników plenerów na blogu

ZAPCiR- blog i ceramikowo- wppl.

W 2009r. nawiązuje współpracę z internetową grupą twórców

różnych specjalności „Złota Linia”, która w maju 2010r.

prezentuje prace w Centrum Kultury i Promocji w Jarosławiu.

Od 9.10 -27.10. 2010r w Centrum Kultury i Promocji

w Jarosławiu prezentowane są prace ceramiczne Marii Piśko.

motto;

”Ceramika jest moim Królestwem. Młodzież moim życiem.

A jeszcze do tego mam Rodzinę......”

EDUKACJA: wyroby unikatowe, ceramika

Program nauczania

w liceum plastycznym.


Specjalność- Formy użytkowe.

Specjalizacja- Ceramika

,,Ceramiką lub wyrobami ceramicznymi przyjęto nazywać przedmioty wykonane z glin i po starannym wysuszeniu wypalone. Przedmioty, wykonane z glin a nie wypalone, nie są cera-miką.”

,, Sole i tlenki miedzi, manganu, kobaltu, żelaza, chromu, antymonu, złota, niklu i inne oraz związki tych metali z kwarcem i tlenkiem glinu tworzą na masach ceramicznych pod szkliwem albo na szkliwie przy dostatecznie wysokich temperaturach zabarwione związki, które przyjęto nazywać farbami ceramicznymi.

Reakcje chemiczne nieodzowne dla otrzymania produktu ceramicznego, zachodzą w temperaturach powyżej 600ºC.”

Cytaty pochodzą z ,,Podstaw technologii ceramiki” autorstwa profesora Rudolfa Krzywca




Program cd.
KLASA 1.
1.Wprowadzenie podstawowych pojęć; płaszczyzna, linia , plama, rytm, kierunek, spokój, ruch, kompozycja i jej rodzaje.
2.Ćwiczenia na papierze i w glinie.
3.Podstawowe informacje o tworzywie ceramicznym; rodzaje mas ceramicznych;
szamotowa,
porcelitowa,
porcelanowa,
papierowa,
garncarska itd.
Sposoby modelowania, temperatura wypału.
4.Krótki rys historyczny, bardzo ogólnie.
5.Samodzielne lepienie prostej formy z masy ceramicznej szamotowej;
ręcznie lepione,(wałki, kulki, wybieranie ze środka, wałkowane płaszczyzny
i sklejane itd.)
6.Płaszczyzny modelowane ręcznie (pojęcie faktura, relief wklęsły i wypukły).
- przygotowanie różnych rodzajów mas ceramicznych,
- przygotowanie różnych materiałów do odbijania różnych faktur,
- uzupełnianie kompozycji reliefem wklęsłym i wypukłym.

klasa 2

1.Projektowanie i realizacja formy obrotowej prostej i złożonej. Myślenie nad przeznaczeniem i dopasowaniem formy do użytku w określonej przestrzeni.

2.Nauka toczenia na kole garncarskim.
3.Przygotowanie formy toczonej do wypału (suszenie, czyszczenie, angobowanie, szkliwienie, malowanie).
4.Kompozycje barwne (mozaika tematyczna ),
szkice koncepcyjne, powiększenie najlepszych propozycji,
wybór wersji kolorystycznej,
realizacja fragmentu kompozycji lub w mniejszej skali całości.
5.Moduł, kompozycja do aranżacji wnętrza zbudowana
z powtarzalnych elementów- modułów,
prosta forma obrotowa do realizacji metodą odlewania lub formowania z form gipsowych,
szkice koncepcyjne, dopracowanie formy modelowej,
wykonanie formy matki,
suszenie formy, czyszczenie,
odlewanie modułów, suszenie i czyszczenie odlewów,
wypał najciekawszych prac.

Osiągnięcia uczniów:

Uczeń po drugiej klasie nauki ceramiki powinien:
zainteresować się problemami związanymi z toczeniem na kole garncarskim (przygotowaniem odpowiedniej masy i potrzebnego sprzętu i ubioru),
umieć wyczyścić powierzchnię wysuszonego obiektu,
powinien umieć zostawić po sobie porządek,
powinien chętnie szukać nowych źródeł inspiracji i wykorzystywać
je w przedstawianych projektach,
samodzielnie powinien umieć wykonać prostą formę gipsową,
umieć wykonać odlew z masy lejnej,
umieć przygotować wyroby do wypału,
z większą samodzielnością powinien zgłębiać wiedzę z dziedziny technologii i historii ceramiki, tam szuka inspiracji.

klasa 3

1.Wprowadzenie pojęcia zestawu. Nauka modelowania form gipsowych do odlewania z masy lejnej. Ceramika przemysłowa, omówienie i uporządkowanie wiedzy o asortymencie.

2.Zestaw form użytkowych. Określenie ich przeznaczenia, dopasowanie zdobiny do rodzaju formy. Poznanie sposobów dekorowania wyrobów (malowanie ręczne, kalkomania, stempel, natrysk, imitacja, wybieranie z natrysku itd.) szkice koncepcyjne na papierze,
miniaturowe modele z gliny rzeźbiarskiej,
przygotowanie formy gipsowej do jednej części zestawu,
wykonanie próbnych odlewów.
3.Przygotowanie zdobiny o charakterze okazjonalnym na paterę (sitodruk, kalka itd.)
szkice koncepcyjne, wybór tematu,
rozbicie na kolory,
przygotowanie dokumentacji.
4.Rzeźbiarska forma ceramiczna do aranżacji określonej przestrzeni,
szkice z natury postaci ludzkiej, zwierząt ,
dopracowanie wybranej postaci,
szkice w glinie rzeźbiarskiej,
realizacja najciekawszej propozycji z masy szamotowej,
dokumentacja fotograficzna,
wybór najciekawszych propozycji do wypału (przygotowanie delikatnej patyny).

Osiągnięcia uczniów:

Uczeń po trzeciej klasie nauki ceramiki i podstaw projektowania powinien:
zapoznać się z zasadami projektowania ceramiki realizowanej metodami przemysłowymi,
przygotować projekt zestawu prostych form funkcjonalnych,
wykonać model, formę gipsową na jedną z wybranych części zestawu,
przygotować dokumentację graficzną do realizowanego tema- tu (zdobina, różne rodzaje, praktyczny wybór możliwy do zrealizowania)
powinien rozróżniać szkliwa i farby ceramiczne i wiedzieć jak się je stosuje,
powinien podjąć próbę realizowania figurki ceramicznej w oparciu o obserwację z modela.



klasa4

1.Zestawy ceramicznych form rzeźbiarskich do wybranych przestrzeni pełniących funkcje dekoracyjno-użytkowe.
Projekty koncepcyjne na papierze.
Projekty małe modele w glinie.
Powiększanie modeli w rzutach na papierze.
Wybór do realizacji w materiale ceramicznym.
Realizacja w zatwierdzonej skali.
Suszenie, czyszczenie, częściowe zdobienie przed wypałem.
Wypał w piecu papierowym, węgierskim, lub elektrycznym.
Przygotowanie szkiców kolorystycznych, przygotowanie tlenków i szkliw do wybranych form.
Wypał na ostro.
Przygotowanie dokumentacji fotograficznej i graficznej.
Opracowanie opisu do realizowanego tematu.
Praktyczne poznawanie zasad budowy różnych rodzajów pieców do wypalania wyrobów ceramicznych,
przygotowanie prac do wypału wiecu papierowym,
budowa pieca papierowego,
budowa pieca typu węgierskiego.

Osiągnięcia uczniów:

Uczeń po czwartej klasie podejmuje samodzielną realizację z wybranych mas ceramicznych, do wybranych miejsc i z umiejętnością dopasowania ceramicznego zdobienia. Powinien również wykonać dokumentację techniczną i graficzną, oraz fotograficzną do realizowanych form.

Powinien poznać proste sposoby wypalania w piecach polowych; papierowym, węgierskim, z próbą redukcji.
mgr Maria Piśko